31 ภพภูมิ

โลกวรรณนา (๓)

/๓/

๑)      ไม้จันทน์พันห่อด้วย     กฤษณา

หอมระรวยกลิ่นพา                     แช่มชื่น

ดั่งผู้มีจริยา                           กอปรด้วย

ธรรมะภิรมย์รื่น                        ดุจไม้ เนื้อหอม

๒)     ไม้จันทน์พันสุมด้วย    ปลาร้า

เหม็นระคนคาวปลา                   กลบทั่ว

เนื้อในหมดคาวปลา                   กมลาศ

ทรามโอษฐ์บ่ใจชั่ว                    ธาตุแท้ ดูงาม

๓)     ปลาร้าพันห่อด้วย      กฤษณา

หอมระรวยมณฑา                     เปลือกนอก

เปลือกในห่อนรสา                     ปลาศ

ดั่งชั่วแต่ในดีนอก                      ธาตุแท้ พันธุ์แถลง

๔)    ปลาร้าพันเคล้าด้วย    ปลาร้า

ตัวก็เหม็นความปลา                  คละคลุ้ง

ดุจผู้ห่อนจริยา                        มารยาท

ใจก็ทรามกลิ่นฟุ้ง                     ดุจไม้ เนื้อเหม็น

โลกวรรณนา (๒)

/๒/

๑)      ชนใดประกอบด้วย     จริยา

แต่ชาติปางก่อนมา                    โอบช่วย

อีกปัจยุบันษา                         นรชาติ

แม้นพลาดพลั้งมอดม้วย               สุขค-ติกาล

๒)     ชนใดเกิดแต่ผู้          ทุสา

แต่ชาติปางก่อนมา                   ฉุดรั้ง

หากปัจยุบันษา                       นรชาติ

กุศลช่วยหยุดยั้ง                      สู่ทุกคติชน

๓)     ชนใดเกิดแต่ผู้         จริยา

แต่ชาติปางก่อนมา                   โอบช่วย

หากปัจยุบันษา                       ทุรชาติ

อกุศลอาจพาม้วย                    สู่ทุกคติชน

๔)    ชนใดประกอบด้วย     ทุสา

แต่ชาติปางก่อนมา                   ฉุดรั้ง

อีกปัจยุบันษา                        ทุรชาติ

อกุศลผลักพลั้ง                      ทุกค-ติกาล

โลกวรรณนา

/๑/

๑)      สัตตบงกชพ้น         ชลธาร

เห็นวัฏสังสาร                         เป็นทุกข์

แจ้งแล้วซึ่งนิพพาน                    วิโมกข์

ถึงนิโรธปรมสุข                       อรหัต-มรรคา

๒)     สัตตบงกชแหวก      ชลธร

เห็นกามาวจร                        เป็นทุกข์

เห็นแจ้งบทจร                       แห่งมรรค

ย่อมถึงนิโรธสุข                      หลุดพ้น สังสาร์

๓)     สัตตบงกชใน        ชลธร

เหลียวเห็นกามวจร                  เป็นทุกข์

เสาะแสวงบทจร                     ทางแก้

ใกล้ยลทิพยสุข                      อริย-สัจนา

๔)    สัตตบงกชใต้        ชลธาร

เห็นวัฎสังสาร                       ไป่ทุกข์

ดุจผู้มีดวงมาลย์                    มืดบอด

เวียนว่ายนิรสุข                      ตราบชั่ว อสงไขย